සිරාම කථාවක්

ඔන්න ඉතින් මම අද පටන් ගත්ත අලුතෙන් බ්ලොග් එකක් ලියන්න.මම මේ කියන්න යන්නෙ සිරා කතාවක්.සිරාවටම කියනවානම් මේ කතාව මගේ ජීවිතයේ සිරාවටම වෙච්ච කතාවක්.ඕන්න මේකයි කතාව.

ඕන්න ඉතින් මම අවුරුදු 9ක් පහුකරලා 10 වසරටත් ආවා.ඒ වගේම හා හා පුරා කියලා ටියුෂන් පන්තිත් ගියා.
ඒකත් ඉතිහාසය පන්තියකට.හැබැයි මම කවදාවත් හිතුවෙ නෑ ඒ පන්තිය මගෙ ජීවිතය වෙනස් කරයි කියලා.ඉස්සෙල්ලාම අපි මේ කතාවේ චරිත ටික හදුනාගමු.මේකෙ ප්‍රධානියා ඉසුරු.ඒ කියන්නෙ මම.මගෙ යාලුවා නිසල්.මගේ ජීවිතේ වෙනස් කරපු චරිතෙ තමයි චමල්කා.

හරි!දැන් අපි කතාවට එමු.

මම කිව්වනේ අපි ඉතිහාසය පන්ති ගියා කියල,අපිට ඉගැන්නුවේ අපිට ඉස්කෝලේ ඉතිහාසය උගන්නපු සර්.හරී හොදයි.කොහොම හරි අපි පාඩම් ටික පටන් ගත්තා.මෙහෙම පාඩම් කරගෙන සති දෙකක් විතර යනකොට අපේ පන්තියට අලුත් සාමාජිකයෙක් එකතු වුනා,ඒ චමල්කා.ඉතින් අපි තුන්දෙනා විහිලුවෙන් තහලුවෙන් කතාබහ කලා.ඔය අතරෙදි තමයි මගේ හිතේ චමල්කාගේ රූපය ඈදුනේ,ආදරයක් ඈති වුනේ.ඉතින් මම වෑඩි කල් නොගිහින් මගෙ හිතේ තිබුනු දේ කිව්වා.කිව්ව පාර කෙල්ල කියපි,ඔයා මොනව හිතාගෙනද කතාකරන්නෙ කියලා.මම හොල්මන්ද පොල්කොල?එහෙම කියලා මට ගස්සලා ගියා.

එදායින් පස්සෙ මාත් එක්ක සති 3ක් විතර කතා නොකර,මගෙ දිහා බලන්නෙවත් නැතුව හිටියා.පස්සෙ මගේ යාලුවා,නිසල් ඒ ප්‍රශ්නෙ විසදල දුන්නා.

ඔය සීන්කෝන් එක වෙලා සති 3-4ක් ගියා.ඊට පස්සෙ මම ආයේත් කැමතිද ඇහුවා.හුටා!ඒ පාර "මට දැන්ම ඕවට හිත යොදවන්න බැ,මට ඉගෙනගන්න ඕනේ"කිව්වා.ඕක අහපු මගෙ යාලුවා ගත් කටටම කිව්වා,"මචෝ ඕක හරියන දීගයක් නෙමේ"කියලා.ඌ එහෙම කිව්වට මට ඒ ආදරේ මගෙ හිතින් මකලා දාන්න බැරි තරමටම මගේ හිතේ මුල් බැහැලා තිබුනේ.

කොහොමින් කොහොමින් හරි ඔය නිසා මගෙ අධ්‍යාපනයත් කඩාවැටීගෙන එනකොට මගෙ යාලුවා එයාගෙන් අහලා තියනවා ඇයි මට අකමැති කියලා.එතකොට එයා කියලා තියනවා "මට ඉගෙනගන්න ඕනා.ඉගෙනගෙන ඉවර උනාම ඕන එකක්" කියලා.මමත් ඉතින් හරි කියලා ඉන්නකොට කෙල්ල එකපාරටම මාත් එක්ක කතාකරන්නෙ නැතුව ගියා.මේක මෙහෙම මාසයක් විතර තිබුණා.මම එයාගෙන් කෙලින්ම ඇහුවා "ඇයි මාත් එක්ක කතා කරන්නෙ නැත්තෙ"කියල.එතකොට එයා කිව්වා"මගෙ හිතේ ඔයා ගැන එහෙම අදහසක් නෑ"කියල.එහෙම කියපු එයා යන්න ගියා.

එදා ඉදන් මම මාස 2ක් 3ක් විතර ඇඩුවෙ පාසල් ප්‍රේමය බොලදයි කියන එක මටත් මගෙ යාලුවන්ටත් ඒත්තු ගන්වමින්.ඉස්කෝලෙදි මම ඇඩුවත් මට ගෙදරදි අඩන්න පුලුවන් කමක් තිබ්බෙ නෑ.ඒ අපෙ අම්මට මගෙ අගල් 1/2 වෙනසක් වුනත් අදුන ගන්න පුලුවන් නිසා.මම අමාරුවෙන් වුනත් මගෙ ඇඩුම් වලකගත්තා.හැබැයි මට රෑ නිදාගන්න ගියාම ඇඩුනෙ මගෙ කොට්ටෙත් තෙමාගෙන.මගෙ යාලුවා නිසල් නිසා තමයි මට ටිකක් හරි ඔලුව උස්සලා ඉන්න ලැබුනෙ.

ඊට පස්සෙ එයා ඒගොල්ලන්ගෙ ගෙදරට කියල මම කරදර කරනවයි කියල.එතකොට එයාගේ දෙමව්පියො අපේ ඉතිහාසය සර්ට කියලා.සර් මගෙන් කෙලින්ම ඈහුවා සීන් එක ඇත්තද කියලා.මමත් ඉතින් ඇත්තම කිව්වා.ඒත් අපේ සර් රත්තරන්!මට එක වචනෙකින්වත් බැන්නෙ නෑ.සර් කිව්වෙ"10 වසරෙදි ඕය වගේ දේවල් සාමාන්‍යයි.අපිත් ඔයකාලේ ඔය වගේ වැඩ කලා"කියලා.ඊට පස්සෙ ඉතිහාසය පාඩම එදා මනෝ විද්‍යාව පාඩමක් වුනා.සර් ඒ කියපුවා මගේ හිතේ තිබුනු මැන්ටල් හැගීම් නැති කලා.දැන් මම කාටවත් ආදරේ කරන්නෙ නෑ.මම දැන් හොදට ඉගෙනගන්නවා.

ඉතින් මගේ අවාසනාවට ඇත්ත කතාව ඉවරයි.මේ සීන් ටික වුනේ පසුගිය මාස 7ත් 8ත් අතර කාලයේ.මේ මාස ගණනෙදී මම මානසිකව සෑහෙන්න වැටුනා.ඒ වෙලාවෙ මගේ දකුණු අත වගේ හිටියෙ මගේ යාලුවා නිසල් දසුන්.ඌ නිසා තමයි මට මගේ ඉස්කෝලේ වැඩ ටික හරියට කරගන්න ලැබුනේ.ඌටත් මට වුන එකට ටිකක් වෙනස් සිද්දියක් වුනා.ඒක මම පස්සෙ දවසක කියන්නම්.මම නවතිනවා.හැබැයි නිකන් නෙමේ.මම චමල්කාට ලිව්ව කවි 2-3ත් එක්ක.(මේවා ලියවුනේ එදා දුකට හොදේ).එහෙනම් මම චුත වුනා.අලෝහා!

මෙම කතාව මගේ දිවියේ සිරාවටම සිදුවූ බවත්,මෙහි නම් ගම් මනකල්පිත නොවන ඇත්ත නම් ගම් බවත් මා නැවත නැවතත් ප්‍රකාශ කරමි.

මෙන්න කවි ටික!

ඔබේ නිල් දෑස් ලග


ශෙලමය මගේ හිත


නිසසලව තිබුනි නම්


මේ තරම් දුකක් නෑ




ආදරයෙහි වේදනාව


ජීවිතයෙ හිස්බව


එකට සම වැදී ඇත


ජීවිතය පුරාවට




මම දිවියේ තනිවුනා


ඔබ දිවියේ දුර ගියා


මා අතරමන් වුනා


මතකයන් තුල සදා




මගේ හද පුරාවට


ඔබ ලැගුම් ගෙන සිටියි


ජීවිතය ඇතිතුරුම


මා ඔබට ආදරෙයි




ජීවිතය සමග එන


වදනකී නිරතුරුම


ජීවිතය නැතිකරන


වදන වේ ආදරය




මා ආදරෙයි ඔබට


මගේ පණටත් වඩා


ඉන්නම් සදාකල්


ජීවිතය ඇතිතුරා

මේක නම් මම ලියපු එකක් නෙමේ.ගීතයක කොටසක්.හැබැයි මට ගැලපෙනවා!

දන්නෙ නෑ මා ඉතින්


වේදනාවන් ආදරයේ


පෙම්වතියේ බැන්ද සෙනේ


කදුලු අරණක තනිවූයේ